به فرمان داريوش معماران، مهندسين، طراحان، حجاران و همه هنرمنداني که از سراسر وسعت شاهنشاهي در شوش فعاليت داشتند به دامنه کوه رحمت، مشرف بر دشت آباد و پر جمعيت خوادايتيشيه انتقال يافتند تا شگفتي بيافرينند که نه تنها جلوه اي از شکوه و عظمت فرمانروايي هخامنشيان باشد بلكه، هنوز پس از گذشت 2500سال، چون معمايي در برابر ديدگان حيرت زده باقي بماند.

اين کاخ هاي ويران اما هنوز زيبا، از لحاظ تزيين، فنون معماري، تنوع مصالح و صنعتکاران و حجاراني که در آنجا کار کرده آن د گوياي وسعت و تنوع فرهنگي سراسر شاهنشاهي هخامنشي هستند. تنوع ي که عناصر آن ضمن حفظ ويژگي هاي خود در وحدتي هماهنگ، بسيج شده اند تا تصويري از يكپارچگي و حمايت اقوام متعدد از شاهنشاهي هخامنشي بيافرينند.

 

 

 

بنا به فرمان داريوش صفحه اي مستطيل به پهناي 300، در ازاي 455و بلنداي تقريبي 15 متر به مساحت 125000متر مربع پي ريزي شد. داريوش شرح دقيق چگونگي شالوده ريزي را، البته در خصوص کاخ شوش در آورده است که احتمالا از همين سبک در پي ريزي تخت جمشيد استفاده شده است. اين احتمال وجود دارد که بناي ساختمان ها پيش از اتمام ديوار صفه آغاز شده باشد. کليه ساختمان هايي که روي صفحه بنات شدند، بر دو محور مستقيم که يک ديگر را با زاويه قائمه قطع مي‌‌‌‌‌‌‌کنند قرار دارند.

گفته مي شود روي مستقيم قرار دادن بنا‌ها، براي رصد هاي گاه شماري در تخت جمشيد بوده است. رصد هايي که از نظر اعياد مذهبي حائز اهميت بوده است. اين گونه رصد کردن مي بايست بر ميناي طلوع خورشيد از پس کوه رحمت استوار بوده باشد. اگر اين حدس درست باشد، آن گاه شايد اسم اين کوه يعني رحمت (مهر ­­_ ميترا) (مهري که براي مردم غرب ايران نماينده ايزد خورشيد بوده است) اسم با مسمايي باشد.

ويژگي حيرت انگيز تخت جمشيد، به کار گيري 873 ستون سنگي در آن بوده است که گاه ارتفاع آن به 20 متر (در آپادانا) مي رسد. انبوهي اين ستون ها بعضي را بر اين باور استوار ساخته که تخت جمشيد نمادي از باغ مقدس بوده است. از 873 ستون سنگي، امروزه تنها تعداد 20 ستون بر پا مانده است، اما همين تعداد کافيست تا اين سوال را بر انگيزد که در آن زمان، با چه وسيله اي اين ستون هاي سه تکه‌اي وزين را بر پا داشته و سر ستون هايي را به وزن 15000 کيلو بر آن استوار ساخته اند.

نوشته شده در 31.3.1387ساعت 4:48 توسط ستاره نظر(2)